Yoga is finding Peace,

One pose at the time

Blog

9 Oktober 2016

Mijn Eerste HELE Marathon

Ik wil het al sinds 2010, een hele marathon lopen.
Getraind tot 32 kilometer voor de marathon van Eindhoven in 2010,
Maaaaaar 4 weken voor de start bleek ik zwanger. Ik durfde niet te starten.

2 kindjes en 9 halve marathons verder moest het er eindelijk van komen, mijn eerste hele marathon.



Precies 100 dagen heb ik getraind met het schema van De Marathon Revolutie.
Een schema waarmee ik maximaal 14 Kilometer zou gaan trainen. Vanaf de eerste passen was mijn geloof in deze methode enorm. Ik wist nog van mijn voorbereiding in 2010 hoe waar de trainingsweken waren. Daar komen nu mijn Yoga Studio en 2 drukke kinderen bij. Een gewoon schema zou me simpelweg niet gaan lukken.

Fluitend ben ik de 100 dagen door gefietst, ik begon me steeds fitter te voelen, ik merkte dat mijn marathon tempo opliep en mijn hartslag daalde. Het schema werkte. 

Vol vertrouwen ging ik door, ook in mijn vakantie heb ik 3-4x per week getraind, heerijk s'ochtends vroeg als iedereen nog slaapt en om alle hitte voor te zijn in op vakantie in het prachtige Croatie.


In de laatste week voor de marathon kreeg ik mijn eerste tegenslagen te verwerken; pijnlijke kuiten en ineens een gat in mijn schoen. Mijn hoofd zat vol met marathon, ik droomde er over en kon aan niets anders meer denken. Uiteindelijk heb ik besloten om toch op mijn oude schoenen te starten, deze zijn genaaid en geplakt, ik ging een ochtend naar de sauna om mijn hoofd leeg te maken en naar de masseur om mijn kuitprobleem op te lossen.

Ik heb de laatste week voor de Marathon Koolhydraat stapelen gedaan; dwz 4 dagen koolhydraat arm eten en daarna 2 dagen, 3 maaltijden met koolhydraten en veel suiker (not my kind of thing) maar het heeft echt geholpen. 

FIT stond ik aan de start, zo fit heb ik me nog nooit gevoeld.

Een eindtijd had ik niet in gedachten alles onder de 5 uur was prima, ik ging op uitlopen van start tussen de pacers van 4.30 en 4,45 uur. Mijn doel was helder uitlopen zonder blessures en zonder wandelen.

Mijn hartslag was vanaf de eerste meters te hoog, Ik heb getraind op 145, dat wilde ik ook lopen, met een uitloop naar 155. Vanaf de eerste meter zat ik op 155 en ik heb hem niet meer omlaag gekregen. Ik besloot vrij snel om op tempo te gaan lopen, door de adrenaline steeg mijn hartslag, maar het voelde goed, erg goed zelfs om zo door te lopen. Voor ik het wist was er al 10 km voorbij.

Na 15 Km ben ik aangehaakt bij de groep van 4.45 uur. Het heeft me veel rust gegeven om constant hetzelfde tempo te lopen. 6.45 per km was een prima tempo.

Voor ik het wist zaten we op 22 KM en kreeg ik de eerste blaren, ik heb het even pittig gehad op dit punt, mijn voet deed pijn en het was lastig mijn aandacht weg te halen, bij mijn blaren. Ik ben gaan focussen op mijn adem en muziek en dat hielp.

Ik schoot met 25 km onderweg een dixie in om een plas te doen en Jos de pacer van 4.45 stond op me te wachten, super lief. Samen zijn we ingelopen op de groep op een tempo van 6.15 per Km, dat had ik zelf nooit gedaan zo'n stuk versnellen, maar het heeft wel gezorgd dat ik weer aan kon haken.

Ik heb om de 8-9 km een Powerbar gel genomen om mijn koolhydraten aan te vullen en bij iedere drankpost een beker water soms zelfs 2. Sportdrank neem ik niet daar reageren mijn darmen meestal niet zo prettig op.

Vanaf 29 km werd het echt zwaar. Ik bedacht me ineens dat ik het tempo van 6.45 niet vol kon houden en gaf aan bij Jos dat ik langzamer ging lopen. Hij vertelde toen dat als ik per km 1 minuut liet liggen ik nog binnen de 5 hr zou finishen dat gaf me weer moed.

Ik ben even vertraagd, maar mijn benen wilden niet langzamer, het zat in mijn hoofd.
Ik ben de groep op 50 meter afstand blijven volgen en heb bijna een uur helemaal alleen gelopen. Heerlijk was dat volledig gefocussed op mijn adem en muziek. Hardlopen is meditatie and I love it. 

Op 32 km begon ik wazig te zien, vlekken voor mijn ogen en een duf hoofd, was dit de man met de hamer? Het trok snel weg en ik denk dat ik de overgang naar vetverbranding gevoeld heb in mijn lichaam. Mijn benen bleven namelijk fris voelen, geen pijn geen ongemak helemaal soepel alsof ik net gestart was.

Met 37 km kon weer ik wat versnellen en liep ik in op de groep.
Hi Jos ik ben er nog steeds riep ik. Hij keek me aan en zei, je kijkt nog veel te vrolijk gas er op en dat heb ik gedaan.

Vanaf 38 km viel het kwartje ik ging het halen VET binnen de 5 hr, we liepen over strijp-S, ik schoot even vol en TOEN kreeg ik vleugels, wat een adrenaline rush kwam er vrij zeg. Ik kon versnellen bijna een halve minuut per Km.

Ik ben de markt en het Stratum over gevlogen, daar stonden mijn man, familie en Kinderen, met THUMBS UP ben ik voorbij gesneld.

Tot het 41 km punt, toen was mijn headset ineens leeg, wat een ramp, geen muziek meer geen publiek meer, het voelde alsof ik instortte, maar mijn benen bleven lopen. 42 km, 42,1 en Finish. Ik was er dolgelukkig.

Wat een ervaring en weet je wat het eerste was wat ik dacht;
Dit ga ik nog eens doen.

Met max 14 km trainen ben je dus in staat om 42 km te rennen, in een goed tempo zonder wandelen. Het is ademen, mindset en een beetje mazzel.

Op 9 april start ik mijn volgende hele Marathon in Rotterdam

Jihaaaaa

Liefs Aukje